Εξώφυλλο

Το εξώφυλλο είναι το μέρος που φαίνεται, και γι' αυτό το μέρος που με προδίδει. Όταν δίνω ένα τετράδιο σε κάποιον, το πρώτο που κοιτάει είναι το κάλυμμα, και αν αυτό έχει φουσκάλα στη γωνία ή αέρα κάτω από το ύφασμα, το βλέπει αμέσως, ακόμα κι αν η ραφή μέσα είναι άψογη. Έμαθα λοιπόν να μην τελειώνω ένα βιβλίο την ίδια μέρα που ράβω τη ράχη.

Η κατασκευή του καλύμματος έχει δική της λογική. Το χαρτόνι κόβεται δύο φορές: μία φορά στο τελικό μέγεθος και μία φορά με περιθώριο για τους μεντεσέδες, που πρέπει να είναι ελαφρώς μεγαλύτεροι από το πάχος της ράχης. Αν οι μεντεσέδες είναι στενοί, το βιβλίο δεν ανοίγει· αν είναι φαρδιοί, το κάλυμμα χωράει αλλά γλιστράει. Το ύφασμα ή το χαρτί του ντυσίματος θέλει περιθώριο τριών εκατοστών σε κάθε πλευρά, όχι λιγότερο, γιατί το κόψιμο γίνεται μετά και ένα λάθος δεν διορθώνεται.

Το ντύσιμο θέλει ησυχία. Απλώνω κόλλα σε όλη την επιφάνεια, όχι σε λωρίδες, και πιέζω από το κέντρο προς τα έξω για να μη μένει αέρας. Τις γωνίες τις διπλώνω υπό γωνία σαράντα πέντε μοιρών και τις πιέζω με το νύχι πριν περάσω το υπόλοιπο περιθώριο μέσα. Η πίεση μετά το ντύσιμο κρατάει τουλάχιστον μία ώρα, ιδανικά όλη τη νύχτα, με βάρος ομοιόμορφα μοιρασμένο.

Σε αυτή την ενότητα γράφω τα μεγέθη που χρησιμοποιώ για τρία τυπικά σχήματα βιβλίου, το κόλπο με το βρεγμένο πανί για τα υφάσματα που τσαλακώνουν, και το λάθος που έκανα με ένα δερμάτινο κάλυμμα το οποίο θεώρησα έτοιμο πριν στεγνώσει και το οποίο παραμορφώθηκε μέσα σε μία νύχτα.